پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین عملکرد کودکان در مهارت های هماهنگی حرکتی با توانایی آن ها در همدلی شناختی و عاطفی صورت گرفت. شرکت کنندگان را 45 نفر از دانش آموزان 7 تا 9 ساله مدارس ابتدایی شهر تهران تشکیل دادند. مهارت های هماهنگی حرکتی با استفاده از مجموعه آزمون ارزیابی حرکت کودکان، ویرایش دوم و در سه حیطه چالاکی دست ها، هدف گیری و دریافت و نیز مهارت های تعادلی اندازه گیری شدند. همچنین از مقیاس همدلی گریفیت برای ارزیابی توانایی همدلی آزمودنی ها استفاده شد. نتایج رگرسیون تک متغیره و چندگانه نشان داد که چالاکی دست ها و تعادل به ترتیب با همدلی عاطفی و شناختی رابطه مستقیم و معنادار دارند و به ترتیب 7 و 11 درصد از واریانس آن ها را تبیین می نمایند. به علاوه، بدون کنترل متغیرهای دیگر، بین مهارت چالاکی دست ها و نمره کل همدلی رابطه مستقیم و معناداری مشاهده شد. ارزیابی و توجه به مهارت های هماهنگی حرکتی به ویژه مهارت های حرکتی ظریف در سنین کودکی برای پیشگیری از بروز اختلال در رشد مهارت های اجتماعی نظیر همدلی ضروری به نظر می رسند.

مقدمه: ضایعه نخاعی می­تواند پارامترهای کمی و کیفی حرکت و کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی تمرینات حرکتی ریتمیک بر بهبود عملکرد حسی- حرکتی و کیفیت زندگی بیماران دچار آسیب ضایعه نخاعی ناکامل انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه­تجربی با طرح پیش­آزمون– پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران دچار ضایعه نخاعی ناکامل عضو انجمن ضایعات نخاعی در شهر تهران در سال 1402 بودند. تعداد 30 بیمار به صورت داوطلبانه انتخاب شدند و پس از آموزش تمرینات حرکتی ریتمیک در 12 جلسه 60 دقیقه­ای که در هر هفته 3 جلسه با آزمون­های جعبه سیاه، مهارت حرکتی درشت، تمایز دو نقطه، و پرسشنامه ارزیابی سلامتی و کیفیت زندگی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره و از طریق نسخه 22 نرم­افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ ها: مقدار F بدست آمده نشان داد که آموزش تمرینات حرکتی ریتمیک بر بهبود مهارت­های حسی- حرکتی شامل (مهارت حسی، مهارت حرکتی درشت، مهارت حرکتی ظریف) و ابعاد کیفیت زندگی (استقلال جسمی، کنترل حرکت، استقلال روحی و برقراری ارتباط، رفتار اجتماعی، ثبات عاطفی، و محدوده پویایی) در گروه آزمایش در مقایسه با کنترل تاثیر معناداری دارد (01/0p<). نتیجه­ گیری: تمرینات حرکتی فرصت­های مناسبی برای جذب فعالانه دروندادهای حسی مختلف از محیط فراهم می­آورد و در واقع این تمرین­های هدفمند می­تواند بر بهبود عملکرد حسی- حرکتی و کیفیت زندگی بیماران دچار آسیب ضایعه نخاعی ناکامل تأثیرگذار باشد.

زمینه و هدف: سکته مغزی نوعی اختلال عصبی با شروع ناگهانی است که در اثر آسیب به عروق مغزی اتفاق می افتد و در بین این افراد 50% همی پلژی هستندکه 53%-23% وابستگی کامل یا ناقص در فعالیت های روزمره زندگی دارند. محدودیت درمانی حرکتی یکی از روش های درمانی برای بیماران سکته مغزی است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر روش محدودیت درمانی حرکتی بر روی کیفیت زندگی، عملکرد و دامنه حرکتی اندام فوقانی بیماران سکته مغزی بزرگسال می باشد.روش بررسی: این تحقیق به روش مداخله ای و تصادفی روی 15 بیمار صورت گرفته است. حرکات اندام فوقانی سمت سالم بیماران 3 روز در هفته و برای 8 ساعت با اسلینگ ارتوپدی محدود شد. دو ساعت از 8 ساعت را به انجام تمرینات آموزش داده شده توسط درمانگر در اندام فوقانی درگیر می پرداختند. مدت زمان مداخله 6 هفته بود.یافته ها: نتایج آزمون T زوجی نمره کل کیفیت زندگی با استفاده از تست Short Form 36 قبل و بعد از استفاده از روش محدودیت درمانی بهبودی معناداری را نشان می دهد (p=0.008). همچنین نتایج آزمون T زوجی نمره عملکرد اندام فوقانی با استفاده از تست Box & Block قبل و بعد از استفاده از روش محدودیت درمانی معنادار بوده است (p=0.009). نتایج آزمون T زوجی نمره دامنه حرکتی اکستنشن اکتیو مچ دست و اکستنشن آرنج سمت مبتلای اندام فوقانی بهبودی معناداری را نشان نمی دهند (P=.227).نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد که روش محدودیت درمانی حرکتی با سه مکانیسم کاهش عدم استفاده از اندام مبتلا و همچنین پلاستی سیته عصبی و بهبودی سلامت روانی و جسمانی بیماران احتمالا می تواند باعث بهبودی کیفیت زندگی و عملکرد دست شود و این روش می تواند در کار بالینی باعث بهبودی و پیشرفت کیفیت زندگی این بیماران در کلینیک های توانبخشی شود.

مقدمه و هدف: روش بازخوردهی مربیان در یادگیری وآموزش مهارت های ورزشی تاثیر به سزایی دارد ولزوم بررسی چگونگی ارائه بازخورد افزوده از سوی مربیان با تجربه کاری متفاوت، در جامعه ورزشی احساس می شود. لذا هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تجربه مربیان بر کیفیت بازخورد افزوده، در هنگام آموزش یک مهارت حرکتی است.روش شناسی: جامعه آماری این مطالعه، مربیان تربیت بدنی شهر مشهد هستند.از بین داوطلبان واجد شرایط، هجده نفر بطور تصادفی به دو گروه 9 نفره مربیان با تجربه و کم تجربه (با سابقه بالای 5سال و زیر 3 سال) تقسیم شدند. مربیان طی یک جلسه، پس از 20 دقیقه آموزش تاس بدمینتون، از طریق بازخورد افزوده، تکنیک دانش آموزان را طی20 دقیقه تمرین اصلاح کردند. جهت ارزیابی کیفیت بازخورد افزوده مربیان، بر اساس ملاک های بازخورد افزوده، شامل هدایت، محتوای تکنیکی، هدف، نوع، زمان و ارتباط، از گروه ها فیلمبرداری و ضبط صدا به عمل آمد. سپس با کمک سه مربی با تجربه دیگر بازخورد مربیان مورد ارزیابی قرار گرفت. درنهایت از آزمون ناپارامتری خی دو برای تجزیه و تحلیل آماری در سطح معنی داری p£0.05 استفاده شد.یافته ها: بر اساس نتایج حاصل، از حیث فراوانی، مربیان باتجربه بازخورد افزوده بیشتری به ورزشکاران می دادند. همچنین مربیان با تجربه، از بازخوردافزوده با محتوای تکنیک اختصاصی وهدف اصلاحگری و ارزشگذاری مثبت بیشتریاستفاده نموده، اغلب بازخوردهای کلامی و مرتبط به بازخورد قبلی را به کار می برند. در مقابل، مربیان کم تجربه از بازخورد افزوده با محتوای تکنیکی عمومی تر و هدف ارزشگذاری منفی بیشتری استفاده نموده و سهم بازخوردهای غیر کلامی و نامرتبط به بازخورد قبلی در آنان بیشتر است.بحث و نتیجه گیری: به طور کلی می توان نتیجه گرفت در طی فرآیندآموزش و تمرین، سطح تجربه مربی تاثیر زیادی در کیفیت بازخورد افزوده وی داشته، که احتمالا می تواند از عوامل موفقیت مربیان با تجربه نسبت به کم تجربه ها باشد.

اختلالات شناختی و افت کیفیت زندگی از تغییرات شایع در دوران سالمندی است که طیف بسیار وسیعی از مشکلات را به خود اختصاص می دهند. برای افزایش سطح سلامت و عملکرد جمعیت رو به رشد سالمندان، باید شرایط و نیازهای آنان را شناخت. بنابراین پژوهش حاضر با هدف اثربخشی تمرینات منتخب ادراکی-حرکتی بر حافظه کاری و کیفیت زندگی زنان سالمند انجام شد. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زنان سالمند بالای 60 سال غیر فعال ساکن در مراکز نگهداری سالمندان شهر تهران بودند. نمونه پژوهش شامل40 نفر به صورت در دسترس و براساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش گمارش شدند. شرکت کنندگان پرسش نامه وضعیت شناختی فولشتین، کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت و حافظه وکسلر را تکمیل کردند. گروه آزمایش هشت هفته، سه جلسه 45 دقیقه ای در هفته، در برنامه تمرینی ادراکی-حرکتی شرکت کردند. گروه کنترل در این مدت فعالیت های روزمره خود را انجام دادند. پس از اتمام برنامه تمرینی، هر دو گروه مجدداً پرسشنامه ها را تکمیل کردند. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه 20 استفاده شد (05/0≥P). نتایج تحلیل آماری بعد از مداخله تمرینی نشان دهنده بهبود معنی دار نمرات پس آزمون گروه آزمایش در متغیر حافظه کاری (007/0=P) و کیفیت زندگی (001/0=P) نسبت به گروه کنترل بود. با توجه به نتایج پژوهش، به سالمندان پیشنهاد می شود با توجه به توان فردی و امکانات محیطی، از تمرینات ادراکی- حرکتی در جهت ارتقای سلامت شناختی و جسمانی استفاده کنند.

هدف از پژوهش حاضر، تعیین تاثیر تمرینات ذهن آگاهی و حافظه کاری حرکتی بر کیفیت زندگی سالمندان فعال بود. شرکت کنندگان پژوهش شامل 32 مرد سالمند ورزشکار از شهر تهران بودند. روش پژوهش نیمه تجربی و نمونه گیری به صورت در دسترس انجام شد. شرکت کنندگان به شکل تصادفی در چهار گروه ذهن آگاهی، حافظه کاری حرکتی، ترکیب تمرینات ذهن آگاهی همراه با حافظه کاری حرکتی و کنترل قرار گرفتند و از طریق پرسش نامه اختصاصی سنجش کیفیت زندگی سالمندان در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون بررسی شدند. مداخلات به مدت 12 جلسه اعمال گردید. نتایج نشان داد اجرای هر سه روش بر بهبود کیفیت زندگی سالمندان موثر بوده است. همچنین، نتایج حاکی از آن هستند که مداخله ذهن آگاهی بر خرده مقیاس استقلال و خودشکوفایی و نیز حافظه کاری حرکتی بر خرده مقیاس استقلال تاثیر معناداری داشته است، در نتیجه، مربیان و روان شناسان ورزشی می توانند تمرینات ذهن آگاهی و حافظه کاری حرکتی را به عنوان روشی ساده و کم هزینه بر بهبود کیفیت زندگی سالمندان فعال اعمال نمایند.

مقدمه: ناتوانی یکی از پیامدهای سالمندی می باشد که ناتوانی جسمی-حرکتی شایع ترین نوع آن در میان افراد سالمند است. این نوع از ناتوانی می تواند سبب وابستگی به افراد دیگر در انجام فعالیت های روزمره شود و از این طریق زمینه ساز کیفیت زندگی کمتر گردد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین عوامل مؤثر بر کیفیت زندگی در سالمندان مبتلا به ناتوانی جسمی-حرکتی مراجعه کننده به بیمارستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی بابل در سال 1399 صورت پذیرفت. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی-تحلیلی از نوع مقطعی است که بر روی 200 سالمند مبتلابه ناتوانی جسمی-حرکتی مراجعه کننده به سه مرکز آموزشی و درمانی منتخب دانشگاه علوم پزشکی بابل (آیت الله روحانی، شهید بهشتی و شهید یحیی نژاد) با روش نمونه گیری سهمیه ای (برحسب ابتلا به ناتوانی جسمی-حرکتی، سن و جنس) از دی تا اسفند سال 1399 انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل فرم جمعیت شناختی و مقیاس مقیاس کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی – فرم کوتاه (WHOQOL-BREF) بود. تجزیه تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل، آنالیز واریانس و شفه توسط نرم افزار SPSS نسخه 20 در سطح معنی داری )05/0 (p≤ انجام شد. یافته ها: در این پژوهش میانگین سنی سالمندان 45/8± 25/72 بود. 58% از سالمندان زن و 42% آنان مرد بودند. میانگین کیفیت زندگی برابر با 23/21 ±50/54 بود. همچنین مشخص گشت که میانگین امتیاز در هر یک از ابعاد سلامت جسمی (پایین ترین امتیاز) و سلامت روانی و سلامت روابط اجتماعی و سلامت محیط زیست (بالاترین امتیاز) کیفیت زندگی به ترتیب برابر 35/50، 68/55، 05/58 و 90/62 بود. کیفیت زندگی با متغیرهای سطح تحصیلات (001/0≥p)، وضعیت اشتغال (001/0≥p)، وضعیت سکونت (001/0≥p)، سطح درآمد (001/0≥p)، ابتلا به بیماری زمینه ای (001/0≥p) ارتباط معنی دار آماری داشت.  نتیجه گیری: با در نظر گرفتن یافته های حاصل از این مطالعه، لزوم توجه به عوامل مرتبط با کیفیت زندگی این دسته از سالمندان در برنامه ریزی های آموزشی، حمایتی، درمانی، تشخیصی، بازتوانی، مشاوره ای و ارائه خدمات ویژه به سالمندان با ناتوانی های جسمی-حرکتی، امری ضروری به نظر می رسد.